Hallo Nessie,
Wat ik in jouw verhaal ook lees en wat voor mij duidelijk is: jouw dochter heeft wel degelijk een eetstoornis.
Zelf ben ik moeder van een dochter die al ruim 3 jaar anorexia heeft. Zij was ook zo jong als jouw dochter. Jouw dochter zit nog in de ontkenningsfase, ook dat heb ik allemaal meegemaakt. Wat ik je wel wil zeggen: ga op je gevoel af! Je wéét dat het niet goed zit, en het gaat níet vanzelf over, wat je kind je ook wijs wil maken. Jij alleen kan haar echt niet helpen. Ik denk te weten hoe jij je op dit moment moet voelen. Het enigste wat je op dit moment kunt doen is haar zo nu en dan knuffelen, zeggen dat je van haar houdt en proberen naar haar te luisteren zonder al te veel adviezen te geven. Je begrijpt het niet en je kan het niet begrijpen, en dat weet zij.
Houdt er rekening mee dat je dochter manipuleert, want dat geloof je ook gewoon niet van je eigen kind. Helaas heeft mijn dochter al die jaren niet de juiste hulp gekregen, waardoor ze alleen maar erger ziek werd. Sondevoeding, ziekenhuis, opnames, ze heeft zelfs een tijdje in een rolstoel gezeten omdat ze te weinig woog.
Vandaag zijn ook wij bij HC geweest, en eindelijk, eindelijk heeft zij met iemand gesproken die voor haar zoveel herkenbare dingen zei. Vanaf volgende week gaat zij daar onder behandeling. Een eetstoornis heeft een oorzaak en die oorzaak houdt de eetstoornis in stand. Daar gaan ze aan werken. Niets verplicht wegen, niets verplichte eetlijst, niets meteen eetstoornis loslaten, want dat werkt niet. Daar waren mijn dochter en ik ook al achter.
Jouw dochter is bang, heel erg bang, dat begrijp ik. Ik hoop dat ze de hulp van HC wil. Hoe is het gesprek gegaan?
