|
Sprong
Toch afgezegd
Daar zit ik dan. Pyjama aan,
televisie aan, dekentje over me heen. Voor me een tafel vol troep. Een pak
gevulde koeken, een ½ liter aardbeienkwark, een warme hamkaascroissant, een reep
chocola, een pizza en een zak engelse drop. Oh. En een zak chips. Paprikachips.
Mijn vriendinnen vieren
feest. Ik ook. Alleen zijn zij nu met z’n allen op de verjaardag van Mariek, en
zit ik hier thuis mijn eigen feestje te vieren. Ik wilde wel mee hoor, vorige
week. Sterker nog, ik heb de hele troep bijeen geroepen, geld ingezameld en een
cadeau geregeld. Het zou enorm leuk worden. Gisteravond stuurde ik zelfs nog een
smsje naar Lin, of ze me rond 20.00 op zou komen halen.
Maar ja. Vanmorgen deed de weegschaal niet wat ik wil. Het wijzertje sloeg iets
te ver door naar rechts, en dat was het einde van het feest. Chaos in mijn kop.
Ik ga dus niet naar die verjaardag. No way dat ik nu naar buiten ga, wat moet
ik aan?!? In alles, maar dan ook echt álles ben ik toch een vette koe. Het kán
gewoon niet. Ik kan me niét vertonen. Wat moeten al die mensen op die
verjaardag wel niet denken? Gatverdamme, zeg…
Maar als ik af zeg… pfff… ik heb afgelopen anderhalf jaar zo ongeveer álles op
het laatste moment afgezegd. Ik geef die meiden groot gelijk als ze er een punt
achter zetten.., hun vertrouwen en geduld is ook niet eeuwig. Dit schiet niet
op. Ze hebben niks aan mij. Maar.. ik wil ze niet kwijt. Ik moet gewoon gaan..
Maar dat gewicht… dit lijf. Het voelt zooo kut… en iedereen kan het zien. Daar
zijn natuurlijk allemaal hapjes Eerst taart, dan chips en toastjes en
weetikveelwat. Daar kan ik niet van eten, maar ik word ook gek als ik zie hoe
anderen het wél mogen… Straks sla ik dáár door, en dan kan ik het niet
uitkotsen.., ik weet hoe ze naar me kijken als ik dan van de w.c. terug kom………
En nu zit ik hier. Met een
berg eten. Als ik mazzel heb, kan ik twee rondes doen met de voorraad die nu
voor me ligt. Ben ik toch al snel weer een uurtje verder, en wie weet uitgeput
genoeg om m’n bed in te rollen. Kort, maar krachtig feestje. Nou ja, ze missen
me toch niet. Vast niet.
Dan een smsje van Mariek: ‘Hé meid, dankjewel voor jullie cadeau, echt supertof.
Jammer dat je niet kon komen. Heb je wel beetje leuke aaf? Kus!’
Of ik een leuke aaf heb? Hell yeah, natuurlijk heb ik een leuke avond. Tijd voor
de chips…
Sandra
Archief column
|
