Debby.

 

 

Niet meer willen emigreren (30-05-2007)

Zomer. Stralende zon. Iedereen is zo luchtig mogelijk gekleed en overal staan ventilatoren op volle toeren te draaien. Warmte. Je zou wel gek zijn als je jezelf niet zou toestaan te verkoelen met het eten van een ijsje. Je zou wel gek zijn als je je in dit weer met dikke trui en wijde lange broek op straat zou begeven.

Toch heb ik dat tijden lang gedaan. De zomer, een tijd waarin bijna iedereen met een glimlach in een korte broek met een shirtje of in een rokje of jurkje springt. Ik moest er – en denk ik vele mensen met mij die zich onzeker voelen over of afkeurend staan tegenover hun lichaam – niet aan denken! Laat staan gaan zwemmen. Stel je voor: ík in een zwempak. No way.

Dus vervolg je je weg op straat gehuld in de wijdste en daarbij warmste kleding. Je hebt het idee daarmee verhuld te zijn, en vermijd voor het gemak maar even de wetenschap dat je je daarmee juist niet verhuld, maar heel erg laat zien: Wie loopt er nu in zulke kleding, in zulk warm weer? Al zou je moeten denken: “Wat kan mij het schelen wat een ander ervan denkt?”, maar mensen die met deze onzekerheid of zo’n lichaamsbeeld zitten, die denken doorgaans niet op die toer. Dus zit je de zomer uit, verstopt, verhit en gefrustreerd.

Los van dat het lichamelijk heel ongemakkelijk is je zo te verbergen, het voor iemand die het gewoon alleen heel warm heeft en niet met zijn lichaam bezig is onbegrijpelijk is, geeft het ook precies aan dat er iets flink mis is en wat je wél zou moeten doen. Je zou het weer kunnen vervloeken, maar zomer wordt het toch wel. Je zou dit jaren kunnen blijven doen, maar ergens weet je dat je daarmee je kop in het zand steekt - en dan natuurlijk niet op het strand, met al die blote lichamen. Je zou kunnen emigreren naar een stuk van de wereld waar het altijd koud is, maar die gedachte geeft alleen maar extra aan hoe omvattend en tegelijk belachelijk dit gevoel en vooral je gedrag daarbij is.

Wat je eigenlijk zou moeten doen is datgene aanpakken waar het in de kern mis zit: Je zelf- en/of lichaamsbeeld. Dat walgelijke gevoel dat je kan overspoelen als je je lichaam ziet omdat er meer huid te zien is, of je lichaam versterkt aanwezig voelt door de warmte. Dát zou moeten verdwijnen. Niet de zon. Niet de warmte. Aangaan dat dat beeld van jezelf en je lichaam niet klopt en er zeker niet je gedrag en kledingkeuze op aan hoeft te passen. Dat kost tijd en energie: de spreekwoordelijke bloed en tranen, maar het bespaart je in ieder geval wél heel veel zweet.

Regina

 

 

 

Geen eenzame vogel (25-04-2007)

Eens komt de tijd dat je de stap gaat zetten. Je gaat op jezelf wonen. Het huis uit. Op kamers. Je slaat je vleugels uit, zoals ze dat romantisch en spreekwoordelijk zeggen.

Wat ervoor zorgt dat je die stap gaat zetten, is voor iedereen anders. Misschien maak je de keuze wel voornamelijk vanuit praktisch opzicht en ga je studeren in een andere stad. Misschien word je er -  bijvoorbeeld vanwege een vervelende situatie in je ouderlijk huis - wel toe gedwongen. Misschien ben je die drempel over gekomen die de overgrote meerderheid wel een keer passeert: Je komt op het moment dat je er gewoon helemaal klaar voor bent.

Maar dan. In de oude situatie zat je met je eetstoornis. Misschien koester je ergens de hoop dat, ‘als alles anders is’, in een nieuwe situatie, in een nieuwe leefomgeving, daarmee je eetstoornis ook zal veranderen of het liefst verdwijnen. Vooral in het geval van spanningen binnen je ouderlijk huis, zou je dat misschien verwachten en/of er in ieder geval op hopen.

Aan de andere kant is er misschien juist wel angst: Kan ik het wel alleen? Wat als ik helemaal de vrije hand heb? Wat als ik geen controle van mijn ouders en/of familie meer heb? Zal ik dan de snoepkast ongegeneerd en ongehinderd plunderen? Zal ik mezelf dan juist niet meer kunnen tegenhouden in het vasten omdat ik niet vanuit plichtsbesef nog wel eens een vorkje mee prik? Is het eind dan niet helemáál zoek? Kortom: zijn je vleugels, die je uit wil gaan slaan, wel sterk genoeg?

 Ik denk dat het erom gaat dat je voor jezelf zorgt, waar je ook woont. Als je op jezelf bent, heb je weliswaar minder controle van buitenaf, maar kan je misschien ook vanuit jouw persoonlijke sfeertje, op je eigen – gezond opgezochte – manier de situatie creëren dat je je veilig en thuis genoeg voelt om die zorg voor jezelf op je te nemen en zelf voor gezonde controle te zorgen. Misschien heb je daar hulp bij nodig, maar daar is niks mis mee. Misschien weet je het soms even niet, ook daar is niks mis mee. Zoals je dat ook wel eens zult hebben met familie om je heen, zal je dat ook wel eens hebben als je op jezelf woont. Vraag hulp, zoals dat in elke situatie geldt. Je bent dan wel ‘op jezelf’ als je eenmaal die vleugels hebt uitgeslagen, maar je bent evengoed niet alleen.

Regina

 

  

Sla eens een stapje over (28-03-2007)

 

Daar zit je dan. Gedachten razen door je hoofd. Gevoelens gieren door je heen. Of hetgeen waar je mee bezig bent nu negatief of positief is, ergens wéét je: Het zou het verstandigst en gezondst zijn om dit met anderen te delen. En wat is daar een betere en plek voor en welke plaats heeft een lagere drempel dan een forum met gelijkgezinden en lotgenoten op het anonieme Internet? Toch blijkt dat vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

 

Iets delen bij voorbaat al. Dat gaat er al vanuit dat je gedachten aangaat en gevoelens serieus neemt. Barrière nummer 1. Is het soms niet makkelijker om daar gewoon niet bij stil te staan en er de tijd gewoon niet voor te nemen? Als je die gedachten en gevoelens überhaupt al weet te herkennen, natuurlijk.

 

Dan het onder woorden krijgen van alles wat er door je hoofd en lichaam spookt. Zijn er wel woorden voor te vinden? Hoe maak je iets begrijpelijk en tastbaar voor jezelf? Laat staan voor een ander? Zie daar, drempel nummer 2. Mocht je de beslissing al kunnen nemen om een topic op het forum te openen voor iets waar je mee zit, of in een reactie op een ander iets van jezelf bloot te willen geven, kan het soms wel minuten lang - en in sommige gevallen dagdelen lang – duren voor je het daadwerkelijk op digitaal papier krijgt.

 

Maar dan misschien wel de grootste barrière: De actie van het delen. Het klikken op de magische knop ‘verzenden’. Want: wat volgt? Je hebt nu je gevoelens herkend en erkend. Je hebt ze onder woorden gebracht. En nu sta je op het punt ze te delen met je lotgenoten. Alarm! Wat zullen ze antwoorden? Met wat voor reacties komen ze? Zullen ze überhaupt wel reageren? Zal ik ze ergeren? Zal ik ze triggeren? Zullen ze het wel willen lezen? Val ik ze er niet mee lastig? Dat van mij, is dat wel belangrijk genoeg? Van de angst voor de reacties heb je nu de sprong gemaakt naar de grote vraag: “Mag ik wel ruimte innemen?”

 

Ik heb een idee. Als je nu stap 1 en 2 doorloopt en bij stap 3 gewoon standaard zegt: “Ho! Ik zit hier op een forum voor lotgenoten. Er is hier sowieso ruimte gemaakt voor iedereen. Ik weet dat dit delen voor mij verstandiger en gezonder is dan ermee te blijven zitten, alleen. En misschien herkennen anderen zich wel in mijn verhaal en helpen de reacties ook hen. En al gaat het alleen maar om het feit dat ze zeggen dat het stoer is om iets van mezelf te laten zien.” De twijfel bij stap 3 gewoon eens overslaan en dóen.

 

Misschien heb je dat al wel eens gedaan of heb je die twijfel weten te bevechten. Weet je nog wat voor gevoel je daarvan kreeg? Voelde je opluchting? Bleken je angsten niet terecht? Of voelde je je eerst heel onrustig maar viel het een tijd later nog wel mee? Of werd het je achteraf toch teveel en heb je het onderwerp verwijderd? Dat laatste is misschien het vervelendst wat er kan gebeuren. Nou, als je daar moord en brand om zou hoeven schreeuwen... Dat is op zijn hoogst achteruitgang maar als het goed is, leer je er weer van voor de volgende keer en misschien pikken anderen dáár zelfs ook iets van mee. Just do it!

 

Regina

 

  

Woorden vol van gewicht (27-02-2007)

Bij een vereniging als VEN kom je veel verschillende mensen tegen. Mensen in verschillende stadia van hun proces. Mensen nog in gedeeltelijke ontkenning of midden in hun eetstoornis, mensen die bezig zijn zichzelf te verkennen, in therapie, in acceptatie. Mensen die bezig zijn zichzelf te verliezen of juist te vinden. Mensen die vechten, mensen die opgeven. En ook: mensen die bezig zijn te genezen of genezen zijn.

Dit laatste is altijd een uitspraak waar veel gewicht op ligt en dat bedoel ik in dit geval compleet in figuurlijke zin. Om te zeggen dat je beter en genezen bent, is veel moed nodig. Door dat te zeggen, laat je een deel van je verleden symbolisch verwoord achter. Dat idee kan eng en onzeker zijn, al staat buiten kijf dat het goed voor je is dat punt te bereiken. En er zijn veel overwegingen voor nodig. Sommigen zeggen zelfs dat het niet kan, dat je nooit helemaal kan genezen van een eetstoornis. Ik denk dat het hem erin zit wat je daaronder verstaat. Kunnen bepaalde gedachten wel helemaal uit je systeem verdwijnen ? Kunnen die tabellen vol calorieën, lijsten van regeltjes en angsten – in grote of kleine mate – wel helemaal oplossen in het niks? Is dat pas genezing? Of ben je er dan gewoon minder – zo min mogelijk of bijna niet – mee bezig? Ben je pas genezen als je compleet tevreden bent met jezelf? Is dat wel reëel? Zijn er wel mensen ‘compleet tevreden’ met zichzelf? Met andere woorden: Wat kan je accepteren als ‘normaal’? Ik denk dat dat een persoonlijke afweging is, die veel tijd en, zoals eerder gesteld, overwegingen nodig heeft.

En dan, wie kan je zeggen – als je er eenmaal een persoonlijke definitie van gevonden hebt – of je genezen bent of niet? Waar de één al tevreden mee is – als het ook maar iets beter gaat – kan een ander nog zien als heel ziek. En waar de één vindt dat er nog genoeg werk aan de winkel is, zou de ander zeggen: “Je bent er al!” Een combinatie van eigen inzicht en de reactie van omgeving en hulpverlening is denk ik wat het complete plaatje maakt.

Ik vind het in ieder geval een verschijnsel even mooi en bijzonder als het ongrijpbaar is. Om een ander te zien opbloeien en heel zien worden: Ik kan er nog steeds een open mond van respect en ogen vol van verwondering van krijgen. Ik heb veel mensen gezien in verschillende stadia van hun ziekte en genezing en kan er soms nog steeds niet over uit hoe zo’n proces loopt. Het vergt veel energie, moed en kracht en het kan ook erg helpen als de zeilen van omstandigheden flink wind vangen. Om zoiets te mogen meemaken, van dichtbij of wat verder weg, is zo bijzonder en motiverend dat ik zou willen dat het in woorden te vangen is opdat ieder die motivatie en inspiratie altijd tot zijn beschikking heeft. Maar dit proces te kunnen grijpen en vatten in woorden, lijkt me erg moeilijk. Zoals de oorzaken en de uiting van de ziekte, is het proces van beter worden even zo persoonlijk.

Tijdens mijn vorige keer therapie vielen die woorden, vol van gewicht. Ik had het er met mijn therapeut over hoe me sommige dingen de afgelopen periode gelukt waren, zoals dichter bij mijn minimum komen. “En als je dan die dingen hebt gedaan en dit en dat hebt gegeten,” vroeg hij, “raak je dan nog wel eens in paniek?” Mijn antwoord was luid en duidelijk. “Nee.” Hij keek me even aan met zijn inmiddels zo vertrouwde blauwe ogen en glimlachte breeduit daarbij.
“Misschien ben je wel beter.”
Ik schrok ervan. Niet dat de betekenis ervan me beangstigt zoals ik hierboven heb aangegeven hoe die woorden zouden kunnen voelen, integendeel. Maar dat hij dat opperde, los van of hij het serieus bedoelde of er al van is overtuigd, zegt heel veel. Hij heeft mij, net als ik anderen, in vele stadia gezien. Hij heeft veel met me te stellen gehad. En dan die woorden, dat idee, ineens uit zijn mond. Ik kan er niet over uit.

Of het zo is, zal de tijd zeggen. Net als bij anderen zijn dat woorden waarvan de betekenis voor mezelf met die factor tijd komt, in combinatie van de woorden en de tijd van mensen om me heen. Misschien kan het helpen voor jezelf duidelijk te krijgen wat genezing voor jou persoonlijk betekent, te peilen wat die definitie voor een ander inhoudt en bovenal kan het misschien helpen om de succesverhalen van anderen te horen en die van jezelf te delen. In de komende themachat is daar in ieder geval de plek en de tijd voor en het is er voor jou om dat te nemen.

Regina

 

 

 

Brief aan papa. (februari 2007)

 

 

Hoi pap,

hoe is het nou? Het is lang geleden, sorry daarvoor. Hopelijk begrijp je dat ik je niet vergeten was. Ik wist gewoon niet wat te zeggen, dat heb ik vaker. Dat duurde achttien jaar ja, maar hier ben ik dan eindelijk. Gaat het goed daar? Heb je het naar je zin? Zie je mama wel eens? Of spreken jullie elkaar nooit?

Jullie foto's staan hier op tafel, soms brand ik er een kaarsje bij. Waarom weet ik niet, het schijnt een mooi gebaar te zijn en ik weet verder ook niets beters. Jullie hebben prachtige kleinkinderen, je moest eens weten. Iris is zes en denkt te veel na voor iemand van haar leeftijd. Maar oh, wat is ze mooi joh. Ze vindt pannenkoeken vies en is verliefd op Jim, uit de klas. Soms vraagt ze naar jullie en als de sterren heel helder zijn zwaait ze richting de hemel. Er wordt wel aan je gedacht hoor, hier. Haar zusje Marit is drie. Ze heeft mijn ogen pap, en mijn onderlipje. Het is een eigenwijsje, die kleine. Maar ze lacht veel, ze lacht bijna altijd. Was ik vroeger ook zo vrolijk? Ik weet het niet meer goed, vroeger lijkt zo lang geleden. Dat is het natuurlijk ook. Ik kan nog wel terug halen hoe je rook, al lijkt dat me steeds meer moeite te kosten. Tijd is een vreemd ding, het stoort me dat het zo ongrijpbaar is. Ik wil momenten stil zetten, invriezen, en voor eeuwig bewaren. Maar hoe?

Ben je trots op me, pap? Hoe vind je dat ik het doe hier op aarde? Ik doe heel goed werk, en ik vind het waanzinnig. Had je dat voor ogen toen je me vertelde altijd lief te zijn voor anderen?  Het is af en toe wel moeilijk, zo zonder jullie. Doet idioot veel pijn, af en toe. Nee, dat is geen verwijt. Het was geen keuze dood te gaan, weet ik toch. Besef dat ik, waar het jullie betreft, gewoon een heel klein meisje ben dat haar ouders gruwelijk mist. Nu ik je toch spreek.. ik wilde nog wat vragen. En pap, eerlijk zijn, alsjeblieft.

Is het heel erg dat ik soms een klein leugentje vertel? En soms een iets groter? Gewoon om ergens onderuit te komen? Dat ik wel eens nagellak gestolen heb? En sokken, en pennen? En verkeersborden? Dat ik weinig contact wil met jouw kant van de familie, omdat ze te veel op jou lijken? Dat ik geprobeerd heb mezelf te vermoorden door middel van stoppen met eten? Dat ik jullie intens heb gehaat, omdat ik jullie zo miste? Dat ik 125 kilometer verderop ga wonen, puur uit egoïstische overwegingen? Dat er geen man ter wereld is die zich met jou kan meten? Is dat allemaal heel erg? Of zelfs maar een beetje?

Ik moet nu stoppen, ik schrijf je snel weer. Als je mama nog ziet, doe haar een kus van me. En zeg dat het me spijt, ze zal weten wat ik bedoel.

Veel liefs,

je jongste dochter.

 

Debby

 

 

 

Sprong. (17 januari 2007)

Wanneer het keerpunt was weet ik niet goed. Misschien was het die bloedmooie zomerdag in het park, toen nichtje M. haar kleverige handjes op mn gezicht legde en me verliefd vertelde dat ze me lief vindt. Misschien was het wel tijdens het familiefeestje, toen ik zoekend om me heen keek, in de ene hand een glas wijn en in de andere een zonnestraal, en besefte dat ik dol was op de mensen die me omringden en net zozeer, zij op mij. Misschien waren het wel die dagen op het werk, elke dag op het werk, waar ik zoveel goeds doe dat ik gewoonweg niet meer vol kan houden dat ik slecht ben. Misschien is het de tekening op de koelkast gemaakt door nichtje I. of de manier waarop het regent terwijl ik in een warm bed lig of het genot van de mooie boeken die door mijn huis slingeren en voor altijdaltijdaltijd de mijne zijn of de avonden/nachten dansen en drinken met vriendjes en vriendinnetjes want wherever you are, it is your friends who make your world. Misschien is dat het wel.

Misschien maakt dat alles dat ik zo stevig in mijn schoenen sta, niks geen wankel evenwicht meer, dat ik alles wat ik hierboven noem oftewel alles wat me lief is achterlaat om 125 km verderop aan een droombaan in het ziekenhuis te beginnen. Weg van mijn familie, mijn vrienden, mijn werk.. weg van alles wat nu mijn leven is om iets te doen waarvan ik niet eens weet of ik het kan. Want stel nou dat alles mis gaat? Stel nou dat ik in al mijn enthousiasme en ambitie mezelf zo voorbijloop dat ik kwijt raak waarom ik dit ooit wilde? Stel nou dat niemand me aardig vindt, dat er in Rotterdam geen leuke barmannen zijn, dat mn nichtjes vergeten wie ik ben, stel nou dat het daar vaker regent dan in Amsterdam? Wat moet ik dan?   

Leven uit liefde. Waar ik die zin voor het eerst las of hoorde kan ik me niet herinneren. Maar het is me altijd bijgebleven. Ik leef uit liefde, liefde voor de dingen die ik doe en liefde voor de mensen om me heen. Maar voor het eerst in 25 jaar kan ik daar iets aan toevoegen: leven uit liefde voor mezelf. Doen wat ík wil, omdat mijn wereld best eens om mij mag draaien. Ik als middelpunt van alles, het zou een welkome verandering zijn.

Wat ik ga doen maakt me doodsbang en supertrots tegelijk. Misschien wordt het alles wat ik wil dat het zal zijn. Misschien vlucht ik binnen zes maanden met de staart tussen de benen terug naar Amsterdam, ik weet het nog niet. Maar wat ik ook doe, ik doe het uit liefde.
Omdat ik van me hou.

Debby

Over de kip en het ei  (27 december 2006)

Als een welbekend cliché hangt deze uitspraak als titel boven deze column. Een meer passende benaming kon ik niet vinden voor wat ik kan schrijven over het onderwerp van de komende thema-chat: Een eetstoornis in combinatie met een ander klachtgebied, zoals een persoonlijkheidsstoornis of een depressie. De uitspraak slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop.

Leven met een eetstoornis is een grote strijd op zich. In veel gevallen komen daar nog andere klachten bij kijken. Bij deze zin alleen al, komen de kip en het ei om de hoek kijken. Want komen die klachten er nog bij, of komt de eetstoornis voort uit juist díe klachten? Een ingewikkelde vraag met een even ingewikkeld antwoord, zoals bij het bijna filosofische vraagstuk: Wat was er eerder, de kip of het ei?

Ik heb me dit op verschillende manieren en in verschillende situaties kunnen afvragen. Bij goede vriendinnen zie ik de strijd in een persoonlijkheidsstoornis – zelfs ook met depressieve klachten – met daarbij een eetstoornis. Al is de één er veel verder in dan de ander, de complexiteit is dezelfde. Steeds heen en weer geslingerd worden tussen wat er bij de persoonlijkheidsstoornis hoort of bij een eigen gezond stuk, en steeds weer die vraag waar de neiging naar rommelen met eten vandaan komt. Steeds weer afvragen waarom het eten misgaat zodra de depressie weer meer op komt zetten of is het tóch zo dat de somberheid zo erg toe neemt, omdat het eten misgaat? Ik kan me zo voorstellen dat je figuurlijk misselijk wordt van het boksbal-effect. En dat terwijl het allemaal al moeilijk genoeg is.

Los van dat je zelf elke dag weer voor een vraag staat, kan het voor hulpverleners ook een hele goede – en moeilijk te beantwoorden – vraag zijn wat er nou aan klachten ten grondslag ligt en dus, erg belangrijk, wat er nou als eerst aangepakt moet worden. Want leg je veel nadruk op het behandelen van de persoonlijkheidsstoornis of depressie, dan grijpt het eten je naar de keel. Wil je eerst het eten aan pakken, dan grijpen de klachten die bij de andere ziektebeelden horen je al snel naar je keel. Het lijkt net alsof je in die situatie hoe dan ook nog maar moeilijk adem krijgt.

Wat ik denk, en heb ervaren, is dat het in alle gevallen een individueel vraagstuk is en dat er een persoonlijk antwoord wacht. Hoe erg het één met het ander verweven is en hoe dat vervolgens aangepakt moet worden, lijkt me voor niemand gelijk.
In mijn geval bijvoorbeeld – want ik heb ook een ‘dubbel-diagnose’ – bestaan de kip en het ei tegelijk en het heeft láng moeten duren voordat ik de juiste behandeling kon vinden. De aanpak met succes bleek voor mij (want dat weet je pas achteraf) eerst weer leren eten in een gespecialiseerde kliniek. Zien dat er niet gebeurt wat ik dacht als ik weer zou gaan eten. Leren hoe je een boterham smeert, hoe je je eten op je bord moet scheppen. Die praktische dingen wist ik gewoonweg niet meer. Dit ervaren en dit leren was onmisbaar voor mij. Maar lang moest daar de nadruk niet op liggen. Zodra ik doorkreeg dat mijn vastgeroeste aannames niet klopten op de korte termijn, kon ik terecht komen in de behandeling waar ik nu nog hard in bezig ben: alle klachtgebieden tegelijk op de schop. De kip én het ei bij kop en staart beetpakken, zo gezegd. Maar: dat is persoonlijk. Vast niet voor iedereen is dit de weg die moet worden begaan.

Wat je, denk ik, kan doen om erachter te komen wat het passende antwoord is op jouw vraagstuk: Wees eerlijk over je klachten, naar jezelf toe en ook naar de hulpverlening. Het is een ondekkingstocht, maar na heel wat dingen ervaren en bij anderen gezien te hebben, weet ik: De grote X op de schatkaart kan er ook voor jou zijn. Wie weet dat er in de thema-chat ruimte is om alvast naar de wegen die naar die plek leiden te zoeken, en de vragen te stellen die daarvoor nodig zijn.

 

Regina

 

Woensdag Weegdag (12-12-2006)

Om half 8 gaat de wekker.
Hoewel normaal deze nog minimaal twee keer wordt uitgedrukt, sta ik nu binnen een paar seconden naast mijn bed.
Mijn woensdagochtendritueel is begonnen.
Raar genoeg kan dit ritueel verschillende vormen aannemen afhankelijk van mijn gewicht van de vorige woensdag.
Deze week heb ik een 'eis', wat inhoudt dat ik meer dan de wekelijkse 5 ons deze week had aan moeten komen.

5 over half 8 schuifel ik naar beneden voor mijn eerste sigaret, en kopje koffie. Als ik deze week geen eis had gehad (en dus 'gewoon' 5 ons aan had moeten komen) was mijn eerste gang naar de wc geweest, nu echter houdt ik het maar even op. Met koffie op de nuchtere maag moet ik echter altijd oppassen, want hoe wonderbaarlijk het ook is, heb ik altijd binnen een uur resultaat op de toilet, en dat kan ik nu niet gebruiken. Ik vertrouw echter op mijn kracht het op te kunnen houden voor een uurtje...

Aangezien zo vroeg er nog geen groepsgenoten aanwezig zijn, schiet ik om kwart voor acht weer naar boven toe om me binnen noodtempo te gaan douchen en aan te kleden. Om enkele minuten later weer spik en span beneden aanwezig te zijn.

Woensdagochtend heeft altijd een andere sfeer. Het is de dag waarop beslissingen vallen over je evt. verdere behandeling, de dag waarop mensen met time-out gaan omdat ze hun gewicht niet hebben gehaald (en een derde waarschuwing krijgen), de dag waarop een behandeling kan stoppen omdat je een drie-maanden gewicht niet hebt behaald, of omdat je een derde time-out (= einde behandeling) hebt gescored.
Het is de dag waarop de emoties boosheid, verdriet, blijdschap, teleurstelling op en top aanwezig zijn. Waar mensen huilend of lachend de behandelkamer verlaten.
Deze spanning is dan ook voelbaar het laatste uurtje voor het grote moment.

Om 8 uur stipt begint het ontbijt, hier mag niet van afgeweken worden. Op dit tijdstip dien je te beginnen aan de eerste hoeveelheid van de soms vervloekte eetlijst.

Voor mij is woensdags dan ook altijd lastig, zeker als ik een eis heb. Iedere ochtend drink ik standaard een beker thee en een beker melk, hiervan afwijken kan op een woensdag gevolgen hebben. Echter vanaf de eerste week drink ik op woensdag altijd maar 1 van beiden, die eerste week was ik zo bang 'teveel' binnen een korte tijd aangekomen te zijn, dat ik een beker minder drinken dronk. Want ja, ook drinken weegt en telt mee.
Op het moment dat ik echt scherp qua eisen stond, kwam bij uitzondering daar wel eens een beker drinken bij, want op dat moment kon ik het goed gebruiken.

Deze week is een twijfelgeval, ik heb dan wel een eis, maar geen enorme (ik moet 8 ons aankomen) en ik heb deze week ook mijn best gedaan qua eten, anderzijds kan ik op mijn gevoel niet afgaan, want ik heb iedere week het gevoel veel aangekomen te zijn, terwijl het tegendeel onderhand wel bewezen is. Ik besluit echter toch de tweede beker te nemen.

Half negen, ontbijt is onderhand afgelopen en de eerste mensen gaan richting de behandelkamer, om geen rij daar te creëren blijven de meeste mensen in de centrale hal wachten tot ze aan de beurt zijn.

9:40, ik ben aan de beurt, wandel doodsbenauwd en zeer onzeker de behandelkamer in, kleed me uit en ga op de weegschaal. Precies 8 ons... Blijdschap, een time-out weten te voorkomen. Verdriet, 8 ons is wel weer erg veel wat er bij is. Boosheid, ik had niet zoveel moeten eten afgelopen week, en volgende week mag het weer een stuk minder, want ik heb geen eis meer (ofwel ik moet 5 ons aankomen), Onzekerheid: hoe moet ik het volgende week nu weer gaan oplossen?

Op het moment dat ik in de hal terugkom wordt er om me heen gevraagd: En, en, en? Met een wrange glimlach vertel ik genoeg te zijn aangekomen, van alle kanten wordt ik gefeliciteerd. Verdrietig loop ik naar boven, ik moet even aan het idee wennen weer bijna een kilo te zijn aangekomen. Natuurlijk het is nodig, maar op dit moment hoeft het even niet...

 

 

Annemiek

 

 

 

Hoor wie klopt daar, kinderen..? (22-11-2006)

De feestdagen staan voor de deur. Sinterklaasavond, de kerstdagen, Oud en Nieuw. Doen we de deur open, of laten we ze buiten staan? Er zijn veel manieren om de feestdagen te beleven en minstens zoveel manieren om ze door te maken.

Dat is voor ons allemaal wel zo. De één kijkt uit naar het gezellig samenzijn met familie en vrienden en de ander kijkt juist tegen het ‘verplichte’ element daarvan op. De één vindt het commerciële rond deze dagen verschrikkelijk, terwijl de ander geniet van het versieren van huis en haard. Voor de één zijn het tijden met een religieuze betekenis en voor de ander betekenen deze dagen juist helemaal niks.

Voor mensen met een eetstoornis komt daar nog een laag onder. Want het zijn feestdagen en bij een feest, hoort eten. Allerlei seizoensversnaperingen krijgen traditiegetrouw hun opmars. Eten heeft ook een sociale functie: gezellig bij elkaar komen voor het kerstdiner, warme chocomel met speculaas bij de haard op de avond van de Sint, het nieuwe jaar met elkaar inluiden onder het genot van oliebollen en champagne. Waar iemand uit kan kijken naar die opeenstapeling van lekkernijen, is het voor iemand met een eetstoornis niet verwonderlijk dat deze dagen gepaard kunnen gaan met paniek en zorgen.

Voor mij persoonlijk is deze tijd een duidelijk voorbeeld van mijn vooruitgang. Vorig jaar vierde ik Sinterklaas in de kliniek. Toen móest ik een stuk banketletter eten en warme chocomel drinken. Met dikke tranen en diepe angst, werkte ik het daar letterlijk weg. En nu. Nu mág ik gevuld speculaas. Nu mag ik taaitaai, pepernoten en feeststol. Deze week kreeg ik van een vriendin mijn naam in chocoladeletters. Ik voelde me niet meteen benauwd of in paniek, ik barstte niet in tranen uit. Toen ik door kreeg wat er in de zorgvuldig ingepakte rechthoeken zat, kreeg ik een grote glimlach op mijn gezicht. Zoiets is een léuk cadeau. Niet is het altijd even makkelijk in mijn gevoelswereld en niet gaat alles altijd zonder figuurlijke slag of stoot, maar dit voorgaande kan ik met zekerheid zeggen. Van met harde hand niet mogen, naar angstig moeten, naar wél mogen – en bij twijfel, gewoon dóen.

Mijn deur staat alvast open. Het gaat niet alleen om eten, deze dagen. Het gaat ook om terugkijken op het afgelopen jaar, het vieren van de mensen om je heen in hun gezelschap, het koesteren van overwinningen en gebeurtenissen van het afgelopen jaar en het benoemen van doelen die nog open staan voor het nieuwe. Ten minste, dat betekent het onder andere voor mij. Wat betekent het voor jou? Staat jouw deur al op een kier, of houd je hem op de knip?

Regina

25-10-2006

 

You love, you learn

 

Een prodent-smile bij gedachten aan hem. Letterlijk giebelen om zijn grapjes. Jezelf moeten behoeden voor staren. Hij zal wel denken dat ik gewoon zo ben; een giechelende eeuwige puber. Omdat ik al tijden daarin lijk te veranderen in zijn omgeving. Ik voel dus een heleboel.

Maar – en die is er uiteraard – ik dénk ook een heleboel. Want, wat moet ik hier toch mee? Mijn aanvankelijke reactie is inhoudelijk gezien het kleinste woord in ons woordenboek, namelijk: Niks.
Ten eerste, hij ziet me aankomen! Deze gedachten worden misschien door een ander onder het kopje ‘onzekerheid’ geplaatst. Ik kan me zo voorstellen dat de laatste waar hij op zit te wachten, ik ben. Verstandelijk gezien weet ik wel dat ik niet de meest objectieve persoon ben die dit kan zeggen, maar het gaat wel door me heen. Wat zou hij in hemelsnaam in me moeten zien?

Daarnaast, misschien nog wel een belangrijkere overweging: Ik ben nog keihard bezig in therapie. Ik ben al een heel eind, maar ik zal nog veel moeten veranderen en hard moeten vechten voordat ik kan zeggen volledig gezond te zijn, als die mogelijkheid er sowieso al wel in zit. Zo zit ik bijvoorbeeld nog niet op mijn minimum en zal ik nog een aantal hardnekkige overtuigingen over mezelf moeten overwinnen. De tijd en de middelen heb ik daar wel voor, maar is dat te combineren met iets zoals verliefd zijn, en daar vervolgens – ik durf er nog niet eens over na te denken, laat staan op te hopen – iets mee te doen, wat dat iets dan ook mogen zijn.

Met heel veel moeite probeer ik me er iets bij voor te stellen. Een beetje oneerlijk misschien, maar automatisch gaan mijn gedachten naar eerdere relaties. Ik heb – nog niet zo lang geleden – stellig gezegd: “Ik ben niet iemand voor een relatie.” Ik heb mijn verleden als een niet te ontkennen bewijsstuk. Ik zou een rechtzaak met twee vingers in mijn neus winnen. Ik heb menig hart gebroken en ik wil geen langer strafblad. Maar – deze keer een wat positievere nuance – in al die relaties was ik ziek. Erg ziek. Ook al ben ik er nu nog niet helemaal, de situaties toen zijn niet te vergelijken met die van nu. Toch kan ik dat, en de angst daarbij, niet loslaten.

Allemaal twijfels, overwegingen, gedachten. Nu weer even terugspoelen naar het gevoel. Want ik voel en weet ergens: deze gevoelens zijn gezond. Ook anderen die mij hierover horen praten, zien en zeggen dat. De blik die ik krijg als ik weer eens, misschien tot vervelens toe, over hem begin wordt omschreven als gezond en puur. Ik zou er op zo’n moment eigenlijk zelf eens een spiegel bij moeten pakken, want ik heb geen idee hoe dat eruit ziet. Al moet ik zeggen dat al dit gezonds me ergens ook wel bang maakt; het is ontzettend onzeker, zó anders dan ik het bij jongens de afgelopen jaren heb gehad.
 
Ik koester deze gevoelens al een hele tijd. Dus als er niets mee zou gebeuren (ergens gaat de vraag door me heen of hij misschien wel gewoon helemaal niet op meisjes valt, dan zou alles in één klap zijn opgelost!) zou dat dan zo erg zijn? Ik heb in ieder geval de bevoorrechte positie zoiets moois te voelen en dat is al bijzonder genoeg op zich. Dus gebeurt er waarschijnlijk niks en blijf ik zoals al een tijdje lekker stiekem voelen en mezelf de kans geven dit deel gezond te beleven en ervan te leren. Misschien dat ik er daarna ooit nog eens over na ga durven denken, ga durven hopen en dromen. We’ll see.

Regina

 

 

 

06-10-2006

 

‘Genieten’ van het uitzicht  

 

Hij fluit tussen zijn tanden door. Het inmiddels zo bekende geluid verwelkomt me altijd als ik de trap in zijn praktijk beklim. Nog voor ik de huiskamerachtige ruimte met blauw vloerbedekking binnenloop, zegt hij: “Hallo, Boot. Koffie of thee?” Mijn behandelaar.

Terwijl hij de waterkoker opzet en koffiemokken pakt, ga ik op de weegschaal staan. Dat is de routine van de therapie. Eerst wegen. Ik druk dan de electrische en geijkte weegschaal aan, en druk wat andere knopjes in. Adult/child/athlete. Male/Female. Length. Twee weken terug regende het keihard buiten en zodra ik op de weegschaal ging staan en wachtte tot het digitale getal op het schermpje verscheen, hoorde we het buiten onheilspellend onweren. We keken elkaar aan en moesten ontzettend lachen. Na het wegen waar het eigenlijk echt om draait: de therapie, het gesprek.

Hij is streng. Als ik met mijn mimimimimi-Bassie taaltje praat, zegt hij: “Ja, zo kan ik je niet verstaan hoor, praat eens normaal. Zo luister ik niet naar je.” Zodra ik mezelf onbewust klein maak: “Ontspan je schouders!”, soms wel 5 keer in een gesprek. “Euhm, euh, ja euh, nou euh..” , gaat er bij hem niet in. Het beestje bij de naam noemen, dat is wat we doen. En een groeilijn van 5 ons aankomen per week, voor minder doen we het niet.

Het is het soort man dat je voor de open haard kunt treffen met op zijn schoot een boek, een glas cognac in de ene en een sigaar in de andere hand. Tenminste, dat is wat ik me bij hem voorstel. We kunnen vaak ook lachen om wat ik me nu weer in mijn hoofd heb gehaald en dat is prettig. Want hoe moeilijk zulke diepgewortelde gedachten ook zijn, het helpt om ze met een lach te relativeren. Dan zitten we tegenover elkaar aan zijn robuste grote IKEA-achtige tafel en vertel ik wat mijn gedachten, overtuigingen en voorspellingen zijn en dan zegt hij: “Oh dear, oh dear!”, gevolgd door een diepe lach. Geen veroordelende lach, maar een relativerende. Ik heb dan meteen door wat ik nu eigenlijk zeg en waar de “fout” zit.

Hij ziet ook hoe eng en moeilijk sommige dingen voor me zijn. Vorige week kreeg ik een exposure-opdracht mee om door mijn diepste angst heen proberen te komen. Hij vatte het mooi samen: “Ik besef dat ik je nu, als ware je iemand met hoogtevrees, op het hoogste flatgebouw wat ik kan vinden zet om je te laten ‘genieten’ van het uitzicht.” How right he was, maar ik heb het wel gedaan.

Ik ken hem nu meer dan een jaar. Als ik terug kijk naar hoe ik was toen ik bij hem kwam en hoe ik nu ben, kan ik me dat bijna niet voorstellen. En gelukkig hebben we nog veel tijd om alleen maar nog verder te komen. Want dat zal het gaan kosten: tijd, véél tijd en véél therapie. En met zekerheid ook veel bloed, zweet en tranen. Maar die ingrediënten heb ik allemaal, genóeg. The only way to go is up.

Regina

 

 

29-08-2006

Lichaam en Geest 

Ik zat laatst op een terrasje in de zon.

Terwijl ik genoot van een borreltje en de uitbundige zonnestralen schoof er een aparte verschijning bij mij aan. Plotseling keek hij mij recht in de ogen en zei: “ik weet dat jij je afvraagt waarom ik zo brutaal ben om zomaar bij je aan te schuiven, en het is prima dat jij je dat afvraagt, want dat betekent dat je iets van me wilt weten en dat wil je toch, nietwaar?”

Ik keek hem aan zonder verder te reageren en hij zei: “je zit hier, neemt me op en vraagt jezelf misschien wel af wat een gedrocht als ik jou zou kunnen vertellen. Ja, jij ziet er aan de buitenkant goed uit, maar hoe zit dat van binnen? Wat denk je en voel je? Maakt je mooie uiterlijk je gelukkig van geest?
Als kind zag ik er altijd al anders uit en mijn ouders leerden mij dat ik er met een uiterlijk als het mijne verstandig aan zou doen om een gezonde geest te creëren en vervolgens te leren die geest over mijn lichaam te laten regeren, zodat ik een compleet en gelukkig mens zou kunnen zijn.”

Hoezo, de geest laten regeren over het lichaam, vroeg ik?

En hij sprak verder: “als je leert, je geest over je lichaam te laten regeren dan leer je ook je lichaam te accepteren als iets wat er bij hoort en waar je gelukkig mee kunt zijn. En ik wist al heel snel dat ik dat kon leren, want je kunt in het leven heel veel dingen leren, en alles wat je kunt leren levert nieuwe inzichten en begrip op, ja toch?

En dat jij met je mooie gezichtje hier zit en naar me luistert, is min of meer het juiste. Daar kun jij misschien wat van leren.”

Oh ja, vroeg ik?

Ja, zei hij, want omdat ik mijn geest over mijn lichaam kan laten regeren kan ik dus een gelukkig en tevreden mens zijn, zonder mezelf te storen aan wat anderen over mijn uiterlijk zeggen of denken.

Daarna schoof hij zijn stoel achteruit en waggelde weg na een vriendelijke groet ten afscheid.

En ik dacht: als het klopt wat hij zegt dan kan ik dus leren mijn lichaam over mijn geest te laten regeren en ook een compleet en gelukkig mens worden, niet dan, nou dan!

 

* Janneke *

 

 

 

21-05-2006

Pro of anti?

“Vandaag was verschrikkelijk! Ik heb twee hele rijstwafels op! Ik snap niet hoe ik het zo ver heb laten komen… Ik voel me zo walgelijk dik nu, morgen mag ik geen kruimel eten. En als extra straf moet ik morgenochtend eerder opstaan en 4 uur onafgebroken hardlopen. Elke keer als ik behoefte aan pauze heb, zal ik terugdenken aan die twee hele rijstwafels en zal mijn motivatie groeien! De rest van deze avond zal ik besteden aan mijn thinspiration-dagboek. Doen jullie mee? En hoe is jullie dag geweest? Ik wens jullie veel motivatie toe! En vergeet niet: Nothing tastes as good as thin feels.”

“Word toch eens wakker!”, is de reactie die de meeste Anti-ana’s op stukjes van Pro-ana’s als die hierboven hebben:
“In een wereld waar ondervoeding in Afrika voor bolle-honger-buikjes zorgt en waar oorspronkelijke bewoners van derde-wereld-landen voor een hongerloon-dat-net-genoeg-is-voor-een-schaaltje-rijst in één werkdag producten maken die wij van ons luxueus-hoge-loon kopen voor een verduizendvoudiging van het bedrag dat hun hongerloon voorstelt,  vind je de westerse wereld waar overgewicht een epidemie lijkt te zijn en 15 % van iedereen die aan de welvaartsziekte anorexia lijdt sterft. In die wereld leeft een groep die zichzelf Ana’s noemen: meisjes die zich bij een 'trots' clubje onzekere, doodzieke wannabe-anorecten voegen, meisjes die hun lichaam naar de verdoemenis helpen, omdat ze denken dat ze met uitstekende botten, uitvallend haar en een in eerste instantie gefakete eetstoornis de wereld beter aan kunnen.  Iedereen die denkt dat Ana een ‘lifestyle’ is: think again!”

In de weblogwereld leven twee bevolkingsgroepen met een haat-liefde-relatie: Pro-ana’s en Anti-ana’s. Pro-ana’s willen anorexia. Ze zien het als een levensstijl waar je heel bewust voor kan kiezen. Pro-ana’s schrijven weblog’s vol over hoe ze gemotiveerd blijven om zo min mogelijk te eten en zoeken ter illustratie van die weblog’s de ‘mooiste thinspirationplaatjes’ op internet. Hun sites staan dus vol met de meest zieke gewoontes, de afschuwelijkste verhalen en extreem bewerkte modellenfoto’s en in dat alles worden ze aangemoedigd door hun soortgenoten. Anti-ana’s zijn tegen deze levens(jaren) verpestende lifestyle en alle logjes die daarbij horen en houden daar zelf een weblog over bij. Ze maken de Pro-ana’s belachelijk op beide soorten logjes en trachten hen tegelijkertijd te overtuigen van de overheersende negatieve kant die aan hun denkbeeldige perfectie vastzit.

Hoewel de macht en controle in deze situatie overduidelijk in de handen van de Pro’s ligt (ze doen toch wel wat hen afgeraden wordt en bovendien zouden de Anti’s zonder hen niet eens bestaan), ben ik fan van de Anti’s. Anti’s zijn vaak ex-eetgestoorden die dat groepje onwetende en naïeve fantasten uit hun droom willen helpen, omdat ze weten dat je de wereld helemaal niet beter aan kan als je uitgehongerd en dun bent en omdat ze weten dat het diepste dal waar je doorheen gaat als je beseft dat je de controle kwijt bent zwaarder en moeilijker is dan alle calorieloze dagen bij elkaar. De meeste anorexiapatiënten realiseren zich pas waar ze mee bezig zijn als ze al lang niet meer terug kunnen. De Pro’s slaan deze weg bewust in. Ze kiezen heel bewust voor een dodelijke manier van leven, omdat ze denken op die manier het meest optimale uit hun leven te kunnen halen. Niets is natuurlijk minder waar. Maar voor de Pro’s is het de enige waarheid die bestaat.

Surf maar eens door weblogland en kijk eens rond. De Anti-ana’s bedoelen het echt goed. Ze proberen de Pro’s te behoeden voor de fout die zij zelf ooit wél gemaakt hebben: stoppen met eten en doen alsof dat problemen oplost. Ik hoop dat de Anti’s ooit de macht en controle over kunnen nemen, want de Pro-lifestyle wordt steeds populairder en gevaarlijker. Ik zie de overeenkomst met collectieve zelfmoordbewegingen wel. Mensen sterven door de gevolgen van anorexia, dus als je anderen aanspoort tot zoiets, jaag je hen simpelweg de dood in. Hoe meer slachtoffers van deze sekteachtige beweging voorkomen kunnen worden, hoe beter. Want zeg nou zelf.. het is toch gruwelijk dat jonge meiden elkaar aansporen om hun lichaam te verminken, hun gedachten te laten overnemen door hun zelfgecreëerde ‘monster’ Ana, hun leven te verpesten en hun toekomst te vergooien? Het is toch vreselijk dat jonge meiden spelletjes spelen met het lichaam waar ze nog een leven lang mee moeten doen?

Het keerpunt is nog niet gekomen. De Oost-Indisch dove en blinde Pro’s begrijpen nog niet dat er voor hen geen winst te behalen valt als de Anti’s de discussies verliezen. Zolang deze meiden dat niet (willen) begrijpen gaan ze gewoon door.

Iedereen staat machteloos, terwijl zij een wedstrijdje doodgaan spelen.

Nathalie.

 

16-01-2006

Baby's; ze zijn zo schattig, zo klein en zo zacht.
Een nieuw wezen, een nieuw leven. Negen maanden lang heb je gewacht en afgeteld op de komst van je kind. Vlak na de bevalling heb je alle vingertjes en alle teentjes geteld. Je hebt in spanning afgewacht of je baby in goede gezondheid is. Al de pijn die je daarvoor misschien gevoeld hebt, verdwijnt wanneer men je kind op je buik legt. Je bent dan ook trots als je als moeder kunt zeggen: 'dit is mijn pasgeboren zoon/dochter'. Soms stromen er tranen van geluk, van ontroering, misschien van opluchting.
Na enkele dagen te hebben verbleven in het ziekenhuis, vertrek je als gezin naar huis waar het dagelijks leven begint. Bij de ene gaat het vlotjes, bij de andere moeizamer. Je hebt baby's die mooi doorslapen, je hebt er die uren liggen te krijsen. Ouders houden zich vast aan het idee dat dat ooit wel ophoudt.
Na zo'n zeven à acht maanden begint je wonder te kruipen en alles vast te grijpen waar die aankan. De tijd van het perk en de afbakening is aangebroken. Het leuke aan die leeftijd is dat ze beginnen te lachen (zonder tanden) . Daarbij maken ze dan van die lieve geluidjes in woorden als 'boeboe, dada, gaga' . Ze kunnen ook geen vijf minuten stilzitten, ofwel zwieren ze rond met alles wat ze vast hebben (uitkijken voor je hoofd dus) ofwel schoppen ze met die beentjes alle kanten uit waardoor hun poepje aardig op en neer gaat (daarvoor dienen die pampers dus). Baby's zijn gewoon erg leuk om naar te kijken, vooral als ze dan nog van die schattige kleertjes en schoentjes aan hebben.
Als ouder ben je dan ook erg blij als je kind voor het eerst mama of papa kan zeggen. Het geeft je op een bepaalde manier de zekerheid dat je zoon/dochter jou als zijn ouder erkent en daarbij geeft het je als ouder een gewoon 'kick gevoel' als een kind dat voor het eerst tegen je zegt.
Een baby hebben is liefde geven en liefde krijgen, het maakt je gelukkig, na een moeizame dag, dat je naar je slapende kind kan kijken.
Naast al deze mooie kanten zijn er uiteraard ook de moeilijke momenten. Als je baby uren aan een stuk door krijst en alles omver gooit wat hij/zij te pakken kan krijgen, als je peuter niet luisteren wil en ervoor zorgt dat je voor schut staat in de supermarkt enzovoort, kunnen deze gebeurtenisen er wel voor zorgen dat je ten einde raad bent. Dat je hulp nodig hebt.

Maar ondanks deze minder leuke gebeurtenissen héb je tenminste een kind. Er zijn vrouwen en zelfs mannen die te horen krijgen dat ze onvruchtbaar zijn, net zoals ik. Het is een klap in je gezicht en je droom valt aan dingelen. Je weet dat er nooit een kind 'mama/papa' tegen je zal zeggen, je weet dat je nooit dat eerste stapje zult zien, je weet dat je je kind niet vast kunt nemen, je weet dat je geen schattige kleertjes kunt kopen, je weet dat er geen babykamer komt... Je míst iets in je leven.
Wat het meeste pijn doet is dat je geen keuze hebt mogen maken, je lichaam heeft in jouw plaats beslist.
Het spreekt dan ook voor zich dat bijvoorbeeld ik, erg kwaad kan worden op mensen die hun kinderen verwaarlozen of zelfs doden. Ik kan zelfs kwaad worden op mensen die geen kinderen willen, gewoon omdat zij die keuze hebben kunnen maken.
Als ik naar een baby kijk, stroomt het verdriet doorheen mijn lijf, de onzekerheid hangt boven mij te zweven, de pijn is voelbaar en de tranen staan in mijn ogen. Mij is die kans ontnomen.

Onvruchtbare vrouwen/mannen maken misschien een kleine kans om wel hun eigen kind te hebben dankzij de vooruitgaande technologie. Ze kunnen kunstmatig een eicel bevruchten, ze kunnen de cyclus bijhouden en het juiste moment uitrekenen, ze kunnen via proefbuizen allerlei methoden bedenken zodat de kans op slagen groter wordt.
Maar toch is het het lichaam dat beslist en blijft het een grote onzekerheid en twijfelachtige situatie wat je veel verdriet aandoet.

Cynt

 

8-12-2005

'...ja, de winter is zo mooi...', zo klinkt het uit mijn radioboxen.
En dat is voor mij ook zo. De zon gaat steeds sneller onder en het wordt vroeger donker waardoor een heldere maan door de kale bomen uitblinkt. Temperaturen dalen tot rond het vriespunt en met een beetje geluk kunnen we ons verheugen op sneeuw.
Welk geluk voel je niet wanneer je onder wollen dekens in je bed ligt en het buiten hagelstenen regent? Wanneer je na een lange dag buiten thuiskomt en een heerlijk warm bad kunt nemen?
Als je 's avonds, met een gedimd licht, gezellig in je flanellen pyjama, met een warme choco naar een filmpje kunt kijken.
Hét leuke van al, vind ik, is het lichtspektakel binnen en buiten met Kerst (of al wéken vóór Kerst). In alle vormen en in alle kleuren zie je ze hangen. Vaak gebeurt het dat ik 's avonds nog een ritje maak met de fiets om dat spektakel te bezichtigen.
Op zulke momenten voel ik het geluk en de zaligheid door mijn lijf stromen. Dit in tegenstelling tot het dagelijks leven want nooit heb ik begrepen waarom vele mensen zich zo druk maken om deze tijd? Dat studenten schudden en beven van de examenstress, akkoord. Maar dat volwassen mensen humeurig en gestressed rondlopen omdat ze nog 'O zo dringend cadeaus MOETEN kopen', dat snap ik niet. Want ten eerste is een gezellige middag shoppen nochtans erg aangenaam en ten tweede heb ik een hekel aan dat woordje 'moeten'. Is het niet fijner om een geschenkje te 'willen' geven dan het te 'moeten' geven? Hmm, wat ik dan nog het bizarste van al vind, is dat ik vaak hoor: 'Ik heb niks gevonden' of 'Wat moet ik gaan kopen voor x of voor y?' Net alsof de winkels nog niet vol genoeg liggen. Omtrent zulke situaties blijf ik graag stilstaan want wat maakt het uit wat je koopt? Bang dat je jezelf voor schut zet? Bang dat x of y zou denken welk ongelooflijk stom cadeau dat nou weer is? Maar daar gaat het eigenlijk niet om, of daar zou het eigenlijk niet om mogen gaan. Ik heb al veel met feestdagen een gewone omslag gekregen met geld erin en de woorden: 'Hier, dat is voor je Kerst/Nieuwjaar.' Ik krijg het...gewoon. Er hangt niet eens meer een betekenis aan. Die betekenis heeft voetjes gekregen omdat een mens vandaag de dag niet zo vlug tevreden meer is en dat mensen juist anderen wél tevreden willen stellen (of soms zelfs nog niet). En dan nog vind ik materiële gebaren niet zo bijzonder. Kerst vieren lijkt mij veel meer betekenis hebben als je het kunt vieren met de mensen van wie je houdt en daar horen niet noodzakelijk geschenken bij of gehéle uitgebreide maaltijden met alles erop en eraan.
Kerst is een héle bedoening geworden omdat wij, de mens, er zo'n bedoening van máken.
Goh, stel je dan eens voor hoe mensen in de derde wereld landen Nieuw zouden vieren? Als je dat al vieren kunt noemen?
Zij kunnen na een lange dag niet thuiskomen en een warm bad nemen want beiden hebben ze niet. Zij kunnen geen extra trui aandoen als ze het koud hebben want een kast vol kleren hebben ze niet. Zij kunnen geen uitgebreide maaltijd voorbereiden met alles erop en eraan want ze hebben geen eten. Zij 'moeten' geen cadeaus kopen want ze hebben geen geld én geen goederen op zich. Enkel en alleen elkaar hebben ze. Enkel en alleen op elkaar kunnen ze rekenen. Ik vraag mij af of dat ze gelukkig zijn? Daar kan ik ook de vraag bij aansluiten of dat wij gelukkig zijn?
Twee compleet verschillende werelden waar het resultaat, gok ik, hetzelfde is als het uitkomt op geluk. Jammer vind ik dat, en dan niet noodzakelijk jammer voor de mensen in de armere landen want wij hebben de mogelijkheid om gelukkig te zijn - vrede, warmte en eten - en bij velen lukt dat niet.
Er zijn zoveel dingen die er kunnen voor zorgen dat je je niet gelukkig voelt, maar intens geluk zit nog altijd diep in jezelf geworteld, klaar om gerealiseerd te worden. Vergeet dat niet.

Cynt

 

 

Ouders

 

Net als je haarkleur, je armen en je benen, word je ermee geboren: Ouders. Je kan ze niet uitkiezen en je kan geen deal sluiten met een hogere macht om te zorgen dat de karakters van je ouders feilloos aansluiten op die van jou. Misschien zou je soms wel eens wensen dat dit voorgaande wél zou kunnen. Vroeg of laat volgt dan toch weer de reality-check: Dit zijn en blijven je ouders, zelf uitgekozen of niet.

 

Als ik mijn moeder wél van te voren uit had mogen kiezen, had ik niet anders gekozen dan dat het lot voor mij heeft bepaald. Ik tel mijn zegeningen wat betreft mijn moeder en onze band elke dag. Mijn moeder houdt mijn hand vast, waar ik geen hand durf te vragen. Ik hoef het niet te vragen, want hij is er al. Mijn moeder vangt me op vóórdat ik val. Mijn moeder luistert waar ik niks zeg. Mijn moeder ziet wat ik niet toon. En daar bovenop is ze niet alleen mijn moeder, maar ook nog eens een krachtig, positief, blij en ontzettend sterk persoon. Ik zou niet anders kiezen.

 

Één ouder heb ik wel mogen kiezen. Het woord 'vader' is voor mij mysterieus. Ik kan er uit mezelf geen definitie aan geven. Vader. Als jonge Regina hoorde ik dat ik niet op de 'normale manier' geboren was. Mijn moeder kreeg een spuitje, en daar kwam ik! In grote mensentaal: Ik ben geboren via kunstmatige inseminatie. En wat doe je als je klein bent? Fantaseren. Om een oplossing te vinden voor de 'vader-leegte', heb ik een papa uitgekozen. Sindsdien zie ik André van Duin een beetje als mijn vader. Zo zou hij 'moeten' zijn; zo zou mijn vader zijn.

 

Ik besef dat ik het ontzettend getroffen heb en daarom zal ik nooit stoppen met het tellen van mijn zegeningen. Mensen om me heen laten me zien dat het ook anders had kunnen zijn: gescheiden ouders, overleden moeder, overleden vader, altijd ruzie en onbegrip, onveilig voelen in wat thuis zou moeten heten, een afstand voelen die nooit te overbruggen lijkt, een psychisch zieke moeder, een vader alcoholist, een gezin dat langs elkaar heen blijft leven, eenzaamheid, verdriet. Het kan je allemaal overkomen; je ouders kies je niet.

 

De band met mijn moeder is ook niet van de één op andere dag geworden zoals ze nu is. Mijn moeder heeft het pas geleden treffend verwoord: 'Zo ver als we vroeger van elkaar af stonden, zo dichtbij elkaar zijn we nu.' Tot aan mijn zestiende begreep ik mijn moeder niet en andersom. We leefden totaal langs elkaar heen. Tot op het moment dat mijn moeder de dappere stap nam om over zichzelf te gaan praten; open te zijn. Dingen die ze had meegemaakt en met zich meedroeg. Ineens snapte ik de persoon achter mijn moeder. Ineens snapte ik wat het verdriet in haar ogen beschreef. Sindsdien zijn we stapje bij stapje dichterbij elkaar gekomen. Nu nog een paar stappen van beiden kanten en we stoten elkaars hoofd, zo dichtbij.

 

Mocht je dit niet kunnen delen met je ouders of één van de ouders, onthoud dat dit van beide kanten komt. In een relatie zijn er altijd meerderen. Onthoud ook dat als je in je opvoeding nare dingen hebt meegemaakt en niet bepaald het goede voorbeeld hebt gehad, dat niets hoeft te zeggen over hoe jij misschien later een kindje op zal voeden. Besef dat als je wat betreft uiterlijk op een ouder lijkt, dat niet hoeft te betekenen dat je zoals diegene wordt. Je bent je eigen persoon. Weliswaar gevormd door opvoeding van je ouders, school, maatschappij, werk, genen, vrienden en kennissen, maar je persoonlijkheid is uniek en van jou. Word niet ondergesneeuwd door wensen van anderen - en dus ook van ouders - maar volg je eigen weg. Want je ouders kies je niet, maar hoe je streeft te zijn in het leven staat je helemaal vrij.

 

Regina

 

21-04-2005

'Het vriendje van' en het beste medicijn

 

Als je een eetstoornis hebt, doet dat veel met je. Het heeft veel invloed op veel vlakken in je leven. Onherroepelijk doet het dus ook veel met je omgeving. Je vrienden, familie, je partner. Allemaal pikken ze een spreekwoordelijk graantje mee van waar je doorheen gaat.

 

Waarschijnlijk het meest gebruikte woord dat daarmee gepaard gaat, zal machteloosheid zijn. Om als vriendin naast iemand te staan met een eetstoornis, kan je niet veel doen om de situatie praktisch anders te maken. Je kan het eten niet bij je vriendin naar binnen brengen, je kan een negatief zelfbeeld niet voor haar ombuigen. Je ziet dat degene om wie je geeft ziek is en vanuit die situatie de neiging heeft zichzelf kapot te maken. Machteloosheid.

 

Misschien heb je, als familie, partner of vriend, aan de andere kant ook het onterechte idee dat je helemaal niets kan doen. Het tegendeel is waar. Een luisterend oor, ruimte voor begrip en steun, het besef kunnen geven dat schaamte niet nodig is, de geruststelling dat jij er bent - naast je vriendin zal blijven staan. Die dingen kunnen de kracht geven een gevoelsmatige berg te verzetten. Uiteindelijk zijn dat dingen die onmisbaar zijn is het proces van erkenning, de stap naar hulp en de uiteindelijke genezing. Je doet waarschijnlijk dus al veel meer dan je zelf zou denken, ondanks dat gevoel van machteloosheid je nog al eens kan plagen.

 

Voor iemand met een eetstoornis is schaamte aan de andere kant een groot begrip. Daarbij wil je een ander vaak niet tot last zijn en wil je de ander ontzien zodat de bovenstaande machteloosheid hopelijk uit zal blijven. Hier zit er een addertje onder het gras. Want iemand die om je geeft, voelt op een natuurlijke manier aan dat er iets aan scheelt. Ook natuurlijk is dan de reactie 'er voor iemand te willen zijn'. Als je je geheim bij je wil blijven dragen zonder openheid te geven, lijkt het of je iemand ontziet. Maar het tegendeel is waar. De situatie is zo als die is, je kampt hiermee. De mensen om je heen voelen iets aan, dus waarom dan zwijgen? Voor de mensen om je heen is het prettiger te weten wát er dan precies aan scheelt dan dat ze weten dat er ‘ietsÂ’ is. Verder kunnen ze de wil voeden er voor je te kunnen zijn. En wie weet heb je er zelf ook nog iets aan.

Natuurlijk is dit in de praktijk wat moeilijker dan dat ik hier schets. Want je krijgt niet alleen te maken met schaamte, maar wil ergens je eetstoornis en je eetgewoonten voor jezelf houden omdat het je iets op lijkt te leveren. Maar eens komt te tijd dat jij ook klaar bent om je eetstoornis te verslaan en openheid is dan één van de dingen die je goed kan gebruiken.

 

In het verlengde hiervan, kan je, als je lijdt aan een eetstoornis, het gevoel hebben dat je de genen om je heen alléén maar pijn doet met de dingen die je vertelt. De verdiensten van openheid en de mogelijkheid geven dat mensen er voor je mogen zijn heb ik hierboven al bejubeld. Maar er is nog iets waar je als eetgestoorde nog al eens aan voorbij kan gaan. De mensen om je heen hebben een keuze. Als ze bij je blijven, je aanhoren en er voor je zijn, willen zij dat. Geloof het of niet, ze vinden je waardevol, geven om je, willen in je omgeving zijn. Ze zien jou - je persoon - en zijn daar blij mee. En je persoonlijkheid gaat veel verder dan je eetstoornis. Die overstijg je met wie je bent en wat je voor hen betekent. Mochten ze een offer moeten brengen je te steunen in je strijd, wordt dat volledig teniet gedaan door wat ze voor je voelen. Problemen zijn ondergeschikt aan vriendschap en houden van. 

 

Toch kan je als 'moeder, vader, zus, broer, partner, vriend of vriendin van..' ook wel eens wat steun gebruiken. Periodes van machteloosheid en verdriet hoef je niet alleen te dragen. Ook daar kunnen ook gevoelens van schaamte bij komen kijken omdat je misschien vindt dat je het als omgevende allemaal wel zou moeten kunnen. Maar hier geldt hetzelfde, steun mag je vragen, hulp mag je aanpakken, een luisterend oor en herkenning mag je als omgeving ook verwachten. Gelukkig is er op VEN ook voor familie de mogelijkheid je ei kwijt te kunnen. Openheid lijkt mij van beide kanten één van de beste medicijnen.

Regina